ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΚΩΣΤΑΝΤΑΚΗ, ΜΗΛΟΣ - 22-23 Ιουνίου 2013
αναρτήθηκε στις 26/06/2013

Γεια σας! Είμαι ακόμα εδώ! Ελπίζω να μη με ξεχάσατε…


Έχω λίγο καιρό να blogάρω η αλήθεια είναι.. Οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ ζόρικοι για μένα με επαγγελματικές υποχρεώσεις, ταξίδια στα εξωτερικά, meetings και πολύ άγχος. Είχα υποσχεθεί λοιπόν στον εαυτό μου να μου κάνω ένα μεγάλο δώρο όταν όλα αυτά τελειώσουν… Ένα ταξίδι στην πανέμορφη Μήλο!!

 

 

Επιτέλους θάλασσα!   Στο χωριό Πολώνια με μαλλί λιονταρίσιο...

 

Γιατί Μήλος; Well, από εκεί κατάγεται ένας πολύ καλός φίλος μου από τα παλιά, ο Αντώνης Μάλλης. «Έλα Μήλο να χαλαρώσεις!» μου έλεγε από καιρό. Στη Μήλο είχα ξαναπάει, αλλά το νησί αυτό είναι από τα μέρη που πολύ ευχάριστα πας, και ξαναπάς, και ξαναπάς… Αυτό που δεν ήξερα για τη Μήλο και έμαθα από τον Αντώνη, είναι ότι πλέον έχει και το δικό της εμφιαλωμένο κρασί! Το οινοποιείο ‘Κωσταντάκη’ είναι ολοκαίνουριο (6 μηνών μόλις!) και στεγάζεται σε μια σπηλιά, κοντά στο χωρίο Πολώνια! Λέω του Αντώνη «φρόντισε να με γνωρίσεις με τον κύριο Κωσταντάκη, θέλω να μάθω για το κρασί της Μήλου!».


Έφτασα λοιπόν στην αγαπημένη Μήλο τα μεσάνυχτα μιας Παρασκευής του Ιουνίου και το επόμενο πρωί βάζω τα τουριστικά μου (βερμούδα, sneakers και cool πουκαμισάκι) και πάω για καφέ στην παραλία, όπου έρχεται ο Κώστας –όπως προτιμά να τον φωνάζω. Ο Κώστας είναι αγρότης και εκτός από σταφύλια (κρασοστάφυλα αλλά και επιτραπέζια), καλλιεργεί τομάτες, κολοκύθες, καρπούζια και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, ενώ το καλοκαίρι λειτουργεί και επιχείρηση με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Με όλες αυτές τις δραστηριότητες λοιπόν, η παραγωγή εμφιαλωμένου κρασιού για τον Κώστα μάλλον μια τρέλα αποτελεί, παρά ανάγκη! Πάμε να δούμε αμπέλια και μποστάνια; Μα και φυσικά! Μπαίνουμε στο αγροτικό και περνάμε μέσα από τις καλλιέργειες του Κώστα. Στο δρόμο μου εξηγεί: «Η Μήλος είχε πολλά αμπέλια παλιότερα, αλλά τα βγάλανε. Σκέψου ότι σε όλο το νησί είναι τώρα φυτεμένα μόλις 120 στρέμματα! Τα 20 είναι δικά μας. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλοι!».

 

 

Ο Κώστας Κωσταντάκης επί τω έργω...   "Είχες γεννηθεί το 1986 που γινόταν το Ευρωμπάσκετ; Ήμουνα εκεί, στο Παλέ Ντε Σπορ! Εδώ έχω την φωτογραφία, στο αυτοκίνητο!" λέει ο Κώστας με περηφάνια...


Σταματάμε και βλέπουμε το παλιό αλλά και το νέο αμπέλι, δίπλα δίπλα. Οι ποικιλίες που υπήρχαν παραδοσιακά στη Μήλο (τις οποίες συναντάμε και στα 8 αρχικά στρέμματα του Κώστα) είναι το λευκό Σαββατιανό, η ερυθρή Μανδηλαριά και το Σεριφιώτικο, μια ροδόχρομη ποικιλία που μοιάζει με Ροδίτη. Πέραν αυτών, ο Κώστας μόλις φύτεψε 12 ακόμα στρέμματα με τις εξής ποικιλίες: τις λευκές Ασύρτικο, Μονεμβασιά και Μοσχάτο λευκό και το σπάνιο ερυθρό Μαυροτράγανο.

 

 

Το νεοφυτεμένο αμπέλι έχει πιάσει για τα καλά...   Και η καλλιέργεια δεν σταμματά!

 

 

Το baby-αμπέλι πάλι...   Και τα μαζεμένα καρπούζια.


Αμέσως μετά πηγαίνουμε στο Οινοποιείο, την «σπηλιά» όπως τη λένε. Ανοίγει μια μεγάλη ξύλινη πόρτα και το πρώτο που βλέπω μπροστά μου είναι ένα ασβεστωμένο δωμάτιο και μια καλοσυντηρημένη ξύλινη στροφιλιά! Εδώ πατάνε ολόκληρη την (μικρή ακόμα) παραγωγή! Ο μούστος τρέχει κάτω και περνάει μέσα από ένα σωλήνα στο επόμενο επίπεδο, ακριβώς όπως τον παλιό καιρό! Μου αρέσει πολύ το πάτημα με την κάθετη στροφιλιά, θεωρείται από πολλούς το καλύτερο και ευγενέστερο πάτημα. Αυτό που ο Κώστας σκέφτεται για αργότερα είναι να ξεκινήσει να χρησιμοποιεί ένα ανοξείδωτο δοχείο για τη συλλογή του μούστου. Η στροφιλιά όμως πρέπει σίγουρα να μείνει!

 

 

Έξω από την είσοδο της "σπηλιάς"!...   Η στροφιλιά που σας έλεγα, με το πάτωμα ροής που σας έλεγα...


Πάμε παραμέσα. Αυτό δεν είναι απλώς μια σπηλιά, είναι ένας υπόγειος λαβύρινθος! Με την πολυπόθητη υγρασία και την σταθερή, δροσερή θερμοκρασία που τόσο έχει ανάγκη το κρασί καθώς φυλάσσεται. Μου λέει ο Κώστας: «Πριν τον πόλεμο στα Πολώνια δεν υπήρχαν σπίτια, όλοι σε σπηλιές μένανε!». Ένα λαγούμι στο ταβάνι οδηγεί σε έναν παλιό περιστερώνα «με τι κρασί συνδυάζονται τα πιτσούνια;», ενώ όσο κατεβαίνεις, βλέπεις νέα δωματιάκια-λαγούμια με αποθηκευμένες φιάλες. Το μεγαλύτερο όμως λαγούμι (επιπλέον 60 μέτρα!) το έχουν κλείσει και σκέφτονται να το ανοίξουν όταν παράξουν ερυθρά κρασιά –λαγούμι παλαίωσης δηλαδή!

 

 

Και ναι, είμαστε μέσα στη σπηλιά!   ...Ή μάλλον στο λαβύρινθο!

 

 

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της σπηλιάς, με τα κρασιά να ωριμάζουν στη φιάλη, υπό ιδανικές συνθήκες...!

 

 

Οι φιάλες ξεκουράζονται...   Και εδώ το (κλειστό για την ώρα) λαγούμι που οδηγεί στην μελλοντική κάβα παλαίωσης ερυθρών κρασιών!


Πάμε να δοκιμάσουμε! Τρία κρασιά για την ώρα, δύο λευκά και ένα ροζέ. Σπηλιά λευκό (Σαββατιανό και Σεριφιώτικο) και Selection (80% Ασύρτικο και Σαββατιανό). Για το Selection ο μούστος του Ασύρτικου είναι αγορασμένος από την Σαντορίνη, καθώς το Μηλιώτικο Ασύρτικο τώρα φυτεύτηκε στο νησί και ως γνωστόν τα αμπέλια χρειάζονται 3-4 χρόνια για να ενηλικιωθούν. Το τελευταίο μου άρεσε πολύ, έχει την κομψότητα του Ασύρτικου αλλά και τα τροπικά αρώματα (μπανάνα, πεπόνι) του Σαββατιανού. Η ροζέ Σπηλιά (από Μανδηλαριά) είναι επίσης πολύ ευχάριστη.

 

 

Δοκιμάζοντας τα τρία κρασιά του Οινοποιείου...   Σπηλιά λευκός και ροζέ


Με λίγα λόγια, ένα Οινοποιείο που πήρε την άδεια λειτουργίας το Νοέμβριο του 2012 (πριν 6-7 μήνες μόλις!), που παράγει κρασί πριν ακόμα θεσμοθετηθεί η ένδειξη ΠΓΕ Μήλος (αναμένεται) και που όμως έχει όνειρα και φιλοδοξίες, που φαίνεται να θέλει να δημιουργήσει ένα νέο οινικό ρεύμα στο νησί. Μπράβο στον Κώστα Κωσταντάκη!

 

 

Η ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ ΜΗΛΟΣ


Αναχωρώ από τη Σπηλιά, πεινάω με τρέλα! Αυτό που χρειάζεται ένας καλοπερασάκιας σαν και του λόγου μου για να τελειοποιήσει την οινοτουριστική του εμπειρία είναι ένα γεύμα με καθαρές γεύσεις και γευστική κομψότητα! Κατευθύνομαι στην παραλία στα Πολώνια, όπου όλα τα εστιατόρια είναι ένα κι ένα! Πολύ μακριά από τις χαμηλής ποιότητας τουριστικές ταβέρνες τύπου «ψάρι-κρέας-πίτσα-μακαρονάδα» (που λέει κι ο Σίμος)! Αντίθετα, εδώ θα βρει κανείς φρέσκα θαλασσινά, ψάρια και όστρακα, κομψές σαλάτες, μοντέρνες λίστες κρασιών και καλοστημένα μαγαζιά! Για δες που η Μήλος το έχει και αυτό!

 

 

Ένας ωραίος περίπατος με πολλές επιλογές εστιατορίων...   Βουτιά στον συντηρητή του εστιατορίου "Γιαλός"...


Αρμενάκι, Ενάλλιον, Απανεμιά, Αρμύρα, Γιαλός… Πού να πρωτοπάω; Επιλέγω τον Γιαλό και απολαμβάνω μια υπέροχη γαστρονομική εμπειρία με φρέσκιες σαλάτες, μύδια αχνιστά και μπαρμπούνια στο τηγάνι και στη σχάρα. Μία φιάλη λευκή Παράγκα του Κυρ-Γιάννη (μου είχε κάτσει να πιω Ροδίτη) και όλες οι γεύσεις παραδεισένιες! Μου έκανε εντύπωση η εξαιρετική λίστα (μέχρι και Αλσατίες έβρισκες!) και το εξαιρετικό σέρβις. Και για το τέλος, ένα επιδόρπιο μπιχλιμπιδάτο με λευκή σοκολάτα και γιαούρτι, κανέλλα και ζωμό φράουλας… Τι να λέμε τώρα, τελειότητα!!

 

 

Ελαφράδα και κομψότητα!   Αχνιστά μύδια βεβαίως!

 

 

Μια λευκή Παράγκα να μας δροσίζει...   Και το υπερ-επιδόρπιο δίπλα στο εξαιρετικό δώρο μιας εξαιρετικής φίλης!

 

TRAVEL ME TO MILOS

 

Κάποιοι θα λέτε «τώρα αυτός πήγε στη Μήλο για τα κρασιά και δεν πήγε στις παραλίες;;». Φυσικά και πήγα! Με έφτιαξε ο Αντώνης, αφού με έστειλε την επόμενη μέρα για ιστιοπλοΐα, θα σας πω περισσότερα σε λίγο για την περίπτωση που δεν ζηλέψατε ακόμα! Η περίπτωση Μάλλη μου αρέσει πολύ, πρόκειται για ένα πολύ όμορφο παράδειγμα υγιούς αποκέντρωσης. Πάντα χαίρομαι όταν νέοι άνθρωποι με ικανότητες, εμπειρίες και ιδέες επιστρέφουν στον τόπο τους και προσφέρουν υπηρεσίες υψηλής ποιότητας. Αυτό χρειάζεται η Ελλάδα! Ο Αντώνης άφησε μια πολύ καλή δουλειά σε πολυεθνική Εταιρεία στην Αθήνα για να επιστρέψει με την οικογένειά του στο όμορφο νησί και να διοχετεύσει εκεί την τεχνογνωσία και τα ταλέντα του. Έστησε το γραφείο Travel Me To Milos, το οποίο προσφέρει μοναδικές εμπειρίες στους επισκέπτες του νησιού: γεωλογικές εξερευνήσεις, καταδύσεις, εξερευνήσεις μονοπατιών, αλλά και δράσεις τοπικής γαστρονομίας!

 

 

Το βασίλειο του Αντώνη Μάλλη!   Και ο ίδιος (δεξιά) σε στιγμές χαλάρωσης!


Την επόμενη, λοιπόν, με μεταφέρει στον Αδάμαντα, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της Ελλάδας, και επιβιβάζομαι στο «Mama Maria»! Ένα όμορφο ιστιοπλοϊκό με καπετάνιο τον Γιάννη και βοηθό του τον Μιχάλη, κα-τα-πλη-κτι-κά άτομα! Σαλπάρουμε και ο Γιάννης χαμογελαστός και χαρούμενος μας εξηγεί τα πάντα για το μοναδικό ηφαιστειακό νησί της Μήλου! Τι να πρωτοπείς δηλαδή για το νησί στο οποίο βρέθηκε το 1820 το γνωστό άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου (Παρίσι). Για το νησί που είναι βιότοπος της μεσογειακής φώκιας και της κόκκινης οχιάς της Μήλου. Για το νησί με τα διάφορα πετρώματα που αποτελούν αντικείμενο μελέτης επιστημόνων από όλο το πλανήτη. Για το νησί όπου βρέθηκε ο Ασκληπιός, άγαλμα που εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Για το νησί με τις τελειότερες παραλίες! Τι, θέλετε απόδειξη; Βαθιά ανάσα παρακαλώ:

 

 

Αναχωρώντας από τον Αδάμαντα...   Με το υπέροχο "Mama Maria"!

 

 

Σε αυτές τις σπηλιές κρύβονταν οι πρώτοι Χριστιανοί από τους Ρωμαίους, σύμφωνα με τον καπετάνιο μας, τον Γιάννη!   Το χωριό "Κλίμα", με τα χαρακτηριστικά γκαράζ για τις βάρκες!...

 

 

Ιστιοφόρα all over...   Εδώ είναι κάτι που δεν θέλω να περιγράψω!

 

 

Ντρέπεσαι να κολυμπήσεις...   Το αγαπημένο "Κλέφτικο", στέκι πειρατών από το 1.600 έως το 1.800 περίπου...

 


Πότε θα πάμε Μήλο; Εγώ πάντως πάω και ξαναπάω και ξαναπάω!!!

 

Γρηγόρης Κόντος, DipWSET


Οινογράφος, γευσιγνώστης, απόφοιτος Σχολής Οινοχόων και κάτοχος του WSET Diploma με αγάπη για τη γεύση, τα ταξίδια, τη μουσική, τους φίλους και την ευζωΐα γενικότερα. Ιδρυτής της Aegean Wine Selections για την προώθηση και εξαγωγή ελληνικών κρασιών. Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Μαριάμου και έχει ένα γιο.

 

περισσότερα

Facebook comments