Οδοιπορικό 2013 (6) | ΝΑΟΥΣΑ: ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΔΑΛΑΜΑΡΑ - 13 Οκτωβρίου 2013
αναρτήθηκε στις 06/12/2013

Φτάσαμε στην Ηγουμενίτσα! Η Οδύσσειά μας τελειώνει… Αυτή η πραγματικά αξέχαστη περιπέτεια 16 ημερών σε 5 χώρες θέλαμε να τελειώσει πανηγυρικά και όχι άδοξα! Έτσι, μόλις φτάσαμε πίσω στην Ελλάδα, στην Ηγουμενίτσα, στρέψαμε την πυξίδα μας όχι προς την Αθήνα, αλλά προς την όμορφη Νάουσα, την τελευταία οινοχώρα του ταξιδιού μας!

 

ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΔΑΛΑΜΑΡΑ


Διαλέξαμε να περάσουμε την τελευταία μας μέρα στη Νάουσα για πολλούς λόγους. Πρώτον, για να συναντήσουμε –μετά από πολύ καιρό- τους φίλους μας Κωστή Δαλαμάρα, τη Μαρία, το Μάρκο αλλά και να γνωρίσουμε καινούριους! Δεύτερον, για να μοιραστούμε μαζί τους λίγα από τα οινικά μας τρόπαια και να δοκιμάσουμε τα καινούρια δικά τους! Στην χώρα του ξινόμαυρου βρισκόμαστε βεβαίως βεβαίως! Τρίτον, για να δούμε τα ‘καζάνια’ καθώς αυτή την εποχή η απόσταξη τσίπουρου καλά κρατεί! Και τέταρτον, γιατί στον Κωστή Δαλαμάρα οφείλουμε πολλές συμβουλές για αυτό το ταξίδι! Εκείνος μας είχε προτείνει πολλούς παραγωγούς τόσο στο Friuli (Parashos, Radikon, Damijan, Zidarich), όσο και στο Piemonte (Fratelli Alessandria), ενώ επίσης μας έδωσε πολλές οδηγίες τόσο προφορικά, όσο και εμμέσως, μέσα από το blog του, αφού ξανα-διαβάσαμε τις περιπέτειές του στις περιοχές αυτές πριν φύγουμε.

 

 

Φτάνοντας στο ιστορικό Οινοποιείο Δαλαμάρα στη Νάουσα...   ...όπου επικρατεί χαλαρή διάθεση!


Φτάνουμε λοιπόν στο οινοποιείο της Οικογένειας Δαλαμάρα, στη Νάουσα. Εκεί επικρατεί (όπως πάντα;) εορταστική ατμόσφαιρα: Καζάνια να βράζουν τα τσίπουρα του ξινόμαυρου, κόσμος να διασκεδάζει στην παλιά αίθουσα του οινοποιείου, το τζάκι να καίει, η ψησταριά να κάνει υπερωρίες! Πρώτα από όλα πήγαμε να δούμε το καζάνι! Είναι ο καιρός που το πάτημα των σταφυλιών από τον τρύγο του 2013 έχει τελειώσει και τα πιεσμένα σταφύλια (ή αλλιώς τα 'τσίπουρα') κατευθύνονται στον αποστακτήρα, έναν παραδοσιακό ασυνεχή χάλκινο άμβυκα. Εκεί -συνήθως με την προσθήκη κάποιου κρασιού πίεσης- και με θερμοκρασία μεταξύ 80 και 95 βαθμών κελσίου (μεταξύ αυτού του εύρους εξατμίζεται μόνο η αλκοόλη και όχι το νερό), η αλκοόλη συμπυκνώνεται και δημιουργείται ένα απόσταγμα το οποίο κρατάει τον αρωματικό χαρακτήρα των στεμφύλων που αποστάχθηκαν. Έτσι, άλλο τσίπουρο θα πάρουμε από Ξινόμαυρο, άλλο από Μοσχάτο, άλλο από Μοσχοφίλερο, από Chardonnay και ούτω καθ εξής. Εδώ βέβαια αποστάζουμε τον Βασιλιά των σταφυλιών της Βορείου Ελλάδος, το ξινόμαυρο!...

 

"Τα καζάνια" ή αλλιώς απόσταξη τσίπουρου. Ήμουν κι εγώ εκεί (για λίγο έστω!)...

 

 

Μετά την πρώτη απόσταξη των στεμφύλων ανοίγουμε το καζάνι...   Βάζουμε το πρώτο απόσταγμα πίσω στον άμβυκα για τη δεύτερη απόσταξη...

 

 

Προσθέτουμε γλυκάνισο (αυτό γίνεται κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα -οι νότιοι το λένε ειρωνικά 'τσίπουζο' -χιιιιούμορ!)...   ...και παραλαμβάνουμε το πολύτιμο, αρωματικό απόσταγμα!

 

Η σύντομη -πολύ σύντομη δηλαδή- επίσκεψή μας στη Νάουσα δεν μας επέτρεψε την επίσκεψη στον Παλιοκαλιά, το μοναδικό και εξόχως cult στους οινικούς κύκλους single-vineyard αμπέλι της οικογένειας. Αντίθετα, απολαύσαμε την αύρα του οινοποιείου κάνοντας βόλτες στις ιστορικές αίθουσες, στο κελάρι με τις παλιές εσοδείες και φυσικά την όμορφη ναουσαίικη παρέα! Καθόμαστε λοιπόν στο τραπέζι για φαγητό με τον Κωστή και την παρέα του και μοιραζόμαστε κρασιά και εντυπώσεις. Τους λέμε για τις βόλτες μας, μας λένε για τις δικές τους… Μαζί με τα εκλεκτά εδέσματα δοκιμάζουμε και διάφορα κρασιά, μεταξύ άλλων μια Barbera αλλά και κάποια σπάνια ξινόμαυρα. Ιδιαίτερα αγάπησα τον Παλιοκαλιά Δαλαμάρα του 2011, ακυκλοφόρητος πριν 2 μήνες, για το πόσο καλά ενταγμένο ήταν το βαρέλι, σχεδόν δεν το εντόπιζες, υποστηρίζοντας τη δομή του κρασιού χωρίς να περνάει σε αυτό ο αρωματικός χαρακτήρας του ξύλου. Να τι θα πίνουμε το χειμώνα ετούτο! Τέλος, δεν παραλείψαμε να κάνουμε μια βόλτα στο στάβλο για να δούμε τα υπέροχα άλογά τους.

 

Το επόμενο πρωί και μετά από αυτή την όμορφη εμπειρία στη Νάουσα και το Κτήμα Δαλαμάρα πήραμε το δρόμο του γυρισμού για την Αθήνα. Όλα το όμορφα πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν!

 

 

Απολαμβάνοντας την όμορφη αίθουσα με το τζάκι στο βάθος...   Άλλη μια φορά το καζάνι...

 

 

Ξαπλωτές φιάλες Παλιοκαλιά Δαλαμάρα ΠΟΠ Νάουσα 2007  

Και εδώ με τα άλογα του Κτήματος... Καληνύχτα σας!

 

Αγαπητές και αγαπητοί μου, αυτό ήταν το τελευταίο post για το Roadtrip του 2013! Σας συμβουλεύω να το κάνετε κι εσείς, αξίζει πάρα πολύ! Πάρτε GPS, βάλτε υγραεριοκίνηση στο αυτοκίνητο και ξεχάστε πράκτορες και group! Σχεδιάστε τις δικές σας διαδρομές, επισκεφθείτε τα δικά σας αγαπημένα μέρη! Και αν βρεθείτε στην Ιταλία, μην παραλείψετε να συμπεριλάβετε το κρασί στην περιπέτειά σας, θα σας ανταμείψει και με το παραπάνω!


Θα επανέλθω σύντομα με καινούριες οινικές περιπέτειες επί ελληνικού εδάφους…


Να περνάτε καλά όλοι! Καλά Χριστούγεννα!!

 

Φωτογραφίες: Σταυρούλα Μαριάμου

 

Γρηγόρης Κόντος, DipWSET


Οινογράφος, γευσιγνώστης, απόφοιτος Σχολής Οινοχόων και κάτοχος του WSET Diploma με αγάπη για τη γεύση, τα ταξίδια, τη μουσική, τους φίλους και την ευζωΐα γενικότερα. Ιδρυτής της Aegean Wine Selections για την προώθηση και εξαγωγή ελληνικών κρασιών. Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Μαριάμου και έχει ένα γιο.

 

περισσότερα

Facebook comments