Οδοιπορικό Ιταλία 2013 (5) | FRIULI: BENJAMIN ZIDARICH - 11 Οκτωβρίου 2013
αναρτήθηκε στις 05/12/2013

Στο λιμάνι της Τεργέστης

 

Μετά από μια επεισοδιακή επιστροφή από το Piemonte που περιλάμβανε μια μικρή βλάβη (ο κινητήρας ήθελε αλλαγή πολλαπλασιαστή!) και αναγκαστική διανυκτέρευσή μας στην Piacenza, τελικά φτάσαμε στην Τεργέστη! Μια πόλη-λιμάνι που δε μας εντυπωσίασε αρχικά, αλλά μας κέρδισε σιγά-σιγά, όσο εμείς ανακαλύπταμε υπομονετικά τη βαλκάνια, μελαγχολική γοητεία της.


Θυμίζω ότι η Τεργέστη και η γύρω περιοχή του Carso, είναι περικυκλωμένες από τη Σλοβενία, της οποίας η φυσική πρόσβαση στη θάλασσα ανακόπτεται από τους Ιταλούς. Το αίμα νερό δε γίνεται βεβαίως και η καρδιά του Carso χτυπάει σε Σλοβένικους ρυθμούς, αφού τόσο μέσα στην Τεργέστη αλλά και –ακόμα περισσότερο- στην περιφέρεια γύρω από αυτήν υπάρχουν σημαντικοί σλοβένικοι πληθυσμοί –μάλλον είναι η πλειοψηφία- που μιλάνε σλοβένικα, τρώνε σλοβένικα και καλλιεργούν σλοβένικες ποικιλίες σταφυλιών! Έναν τέτοιο παραγωγό είχαμε την χαρά να επισκεφτούμε στο χωριό Prepotto: το Οινοποιείο του Benjamin Zidarich (Ζίνταριτς)!

 

  

Η Τεργέστη από ψηλά, όπως φαίνεται από το Κάστρο...   Τεργέστη Κέντρο, πιο κέντρο δε γίνεται...

 

Αντιμέτωπος με τον James Joyce, στο Canal Grande di Trieste...

 

 

Η Τεργέστη ήταν αγαπημένη πόλη του Ιρλανδού συγγραφέα...   Καφεδάκι δίπλα στο κανάλι... Ποιότητα!

 

BENJAMIN ZIDARICH


Με το που φτάνουμε στο όμορφο, πέτρινο σπίτι-οινοποιείο της οικογένειας μας υποδέχεται η Marisa. Περνάμε στον χώρο υποδοχής, ο οποίος απολαμβάνει την εντυπωσιακή θέα προς ολόκληρο τον κόλπο της Τεργέστης! Άλλο να το περιγράφεις, άλλο να το ζεις… Στην  αίθουσα βρίσκονταν και άλλοι επισκέπτες οι οποίοι απολάμβαναν τα κρασιά, τη θέα και την παρέα του Benjamin.


Η Marisa προτείνει να μας δείξει τους χώρους οινοποίησης και εμείς ακολουθούμε. Η ιστορία του οινοποιείου είναι σχετικά πρόσφατη, από το 1988, τότε που ο Benjamin εκσυγχρόνισε το οικογενειακό οινοποιείο, επέκτεινε τους αμπελώνες και έκανε στροφή στην καλλιέργεια τοπικών ποικιλιών. Συνολικά καλλιεργούνται 8 εκτάρια (80 στρέμματα), η πρώτη ύλη των οποίων προορίζεται για την ετήσια παραγωγή 28.000 φιαλών, ενώ όλα τα κρασιά εμφιαλώνονται αφιλτράριστα!

 

 

Στο προαύλιο του σπιτιού των Zidarich...   Ιδού ένα από τα αμπέλια τους!

 

 

Μιλάμε για τέχνη ρε παιδάκι μου!...   Και βουνό και θάλασσα!


Πριν μπούμε στο κυρίως οινοποιείο, βλέπουμε μπροστά μας δύο κάθετες ξύλινες στροφιλιές, εκεί που πατιέται ολόκληρη η παραγωγή. Πολλοί παραγωγοί είναι φανατικά υπέρμαχοι αυτού του τρόπου πίεσης, αρκεί η παραγόμενη ποσότητα να σου επιτρέπει να το κάνεις -αλλιώς θα πιέζεις για πάντα. Μπαίνοντας μέσα βλέπουμε τους ανοιχτούς κάδους, εκεί που γίνεται για 3 εβδομάδες η εκχύλιση τόσο των λευκών όσο και των ερυθρών κρασιών (θυμηθείτε, είμαστε στο Friuli!). Λίγο σκαλιά αργότερα θα βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια μεγάλη έκπληξη…


Ένα εντυπωσιακό υπόγειο κελάρι, το οποίο βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο βράχο και φτάνει σε βάθος 16 μέτρων! Μια δαιδαλώδης σπηλιά με υπόγειους διαδρόμους και βράχια που στάζουν από την υγρασία. Πραγματικά μοναδικό! Αξίζει να πούμε ότι η εκσκαφή έγινε αργά και φυσικά για πολλά χρόνια, χωρίς τη χρήση δυναμίτη. Τα βαρέλια αλλά και οι φιάλες που φυλάσσονται εδώ απολαμβάνουν ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας, ενώ βρίσκονται σε ένα εντυπωσιακό λαβύρινθο μέσα στη Γη!

 

 

Οι ξύλινες στροφιλιές με τις οποίες πιέζεται ολόκληρη η παραγωγή...   Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, είδαμε... αυτό!

 

 

Η Vitovska του 2012 ωριμάζει...   Σπήλαιο Διρού και βάλε! Γλίτσα και νερό στα βράχια...

 


Κάποια στιγμή επιστρέψαμε στην αίθουσα δοκιμής. Σας κοινοποιώ τις σημειώσεις μου από τη γευσιγνωσία, αναφέροντας ότι όλα τα κρασιά (λευκά-κόκκινα) εκχυλίζονται με τις φλούδες, όλα μένουν στο βαρέλι για 2 χρόνια –εκτός του Ruje που μένει 4 χρόνια σε βαρέλι- ενώ άπαντα εμφιαλώνονται αφιλτράριστα. Ξεκινάμε λοιπόν:


ΛΕΥΚΑ

 

  • Vitovska 2011 (100% Vitovska) Όμορφα αρώματα ώριμου ροδάκινου, μανιταριού και μελιού, αρώματα στόματος που θυμίζουν πεπόνι και νεκταρίνι και μια ισορροπημένη οξύτητα. Αλκοόλ στο 12,5%.
  • Malvasia 2011 (100% Malvasia) Πολύ ροδάκινο στη μύτη, σαν να μυρίζεις χυμό Amita ροδάκινο! Στο στόμα πιο ανθώδες και επίγευση με μέλι και καραμέλα –ένα πιο ώριμο στυλ. Αλκοόλ στο 13,5%.
  • Prulke 2011 (Sauvignon Blanc, Vitovska, Malvasia) Αρωματικά ισορροπεί ανάμεσα στο ροδάκινο και το μανιτάρι, με επίσης πολύ κομψό στόμα. Επίσης 13,5% abv.

 

ΕΡΥΘΡΑ

 

  • Terrano 2011 (100% Terrano) Πολύ ενδιαφέρουσα ανθώδης και κερασένια μύτη από αυτή την τοπική ποικιλία –η οποία διαβάζω ανήκει στην οικογένεια της Refosco. Σε δεύτερο φόντο μυρίζουμε κόκκινο σταφύλι, μεταλλικότητα και ελάχιστο δέρμα, ενώ στο στόμα τα κόκκινα φρούτα και το φραγκοστάφυλο πρωταγωνιστούν. Η κομψή αυτή μύτη σε συνδυασμό με το χαμηλό αλκοόλ (12%) χαρίζουν φινέτσα στο κρασί.
  • Ruje (Merlot, Terrano) Αυτό το Cuvee έχει ένα όμορφο μπουκέτο κόκκινων φρούτων, δαμάσκηνου, πυκνού βύσσινου και λίγων γλυκών μπαχαρικών. Η τονισμένη οξύτητα ισορροπεί ιδανικά με το αλκοόλ (13,5%).

 

Πολύ όμορφη γκάμα κρασιών, πραγματικά. Οι τοπικές ποικιλίες αλλά και η ιδιαίτερη οινοποίηση δημιουργούν μια συμπαγή ταυτότητα και ένα μοναδικό χαρακτήρα, που όμως (και αυτό θεωρώ το πιο σημαντικό) δεν κάνει τα κρασιά απρόσιτα στον μη μυημένο. Πρόκειται για ψαγμένα κρασιά, γοητευτικά όμως και ικανά να εκτιμηθούν από όλους.

 

 

Αυτά τα τυριά μας σκανδαλίσανε...   Άλλο πράμα το ηλιοβασίλεμα στου Zidarich!

 

 

Δοκιμής συνέχεια...   Vitovska και Malvasia πλάι-πλάι...


Να μην ξεχάσω να αναφέρω δύο πράγματα. Πρώτον ότι η οικογένεια Zidarich παράγει το δικό της ζαμπόν (έχουν 8 γουρούνια!) το οποίο όμως δεν έτυχε να δοκιμάσουμε. Αντίθετα, δοκιμάσαμε μια ποικιλία τυριών με βότανα κλπ που μας τρατάρανε μαζί με τα κρασιά και …την ακούσαμε στερεοφωνικά! Ποιος παράγει αυτά τα τυράκια αγαπητοί μου; Πήραμε πληροφορίες και –αφού ευχαριστήσαμε για τη φιλοξενία- ξεκινήσαμε για το διπλανό χωριό Samatorza…

 

AGRITURISMO GRUDEN ŽBOGAR


Πήγαμε απλά να πάρουμε μερικά τυράκια, από αυτά που μας αρέσανε… Αλλά τελικά δεν πήραμε μόνο τυράκια, αλλαντικά και λαχανικά από τον κήπο του αγροκτήματος, κάναμε επίσης καινούριες γνωριμίες! Μπήκαμε μέσα στον στάβλο με τις αγελάδες και τις κατσίκες και βιώσαμε μεγάλες συγκινήσεις! Οι αγελάδες γευματίζανε με όρεξη, ενώ τις κατσίκες τις αρμέγανε και με το γάλα τους φτιάχνανε τα τυράκια που απολαμβάνουμε!

 

Να σας συστήσω...

 

 

Μαμ!...   Από την παραγωγή στην κατανάλωση...


Το πλοίο μας για Ηγουμενίτσα φεύγει από το λιμάνι της Τεργέστης κατά τις 5 το πρωί και εμείς πρέπει –λόγω αυτοκινήτου και διατυπώσεων- να είμαστε εκεί στις 03:00. Ε ρε ξενύχτι... Οπότε βολτάρουμε μέχρι τότε, να το πάρουμε σερί και …θα έχουμε χρόνο για ύπνο στο πλοίο! Σας αφήνω με κάποιες φωτογραφίες από τις τελευταίες μας βόλτες στην όμορφη (τελικά) Τεργέστη! Σας θυμίζω ότι αυτό ήταν το τελευταίο μου post που αφορά το Ιταλικό κομμάτι του ταξιδιού μας. Δεν βάζουμε ακόμα τελεία βέβαια, αφού έχουμε ένα τελευταίο επεισόδιο επί ελληνικού εδάφους...

 

Στο επανιδείν φίλοι μου!

 

Τη νύχτα η Τεργέστη ομορφαίνει...

 

 

Απολαμβάνοντας ένα Soave δίπλα σε φρέσκα ζυμαρικά με σολωμό...   Το μεγάλο κανάλι της Τεργέστης by night!

 

 

Ποιότητα λέμε!   Η αμαξάρα μας στο λιμάνι περιμένει τη σειρά του. Νύχτα αργά, πολύ αργά. Τόσο αργά που γίνεται νωρίς...

 

Φωτογραφίες: Σταυρούλα Μαριάμου

 

Γρηγόρης Κόντος, DipWSET


Οινογράφος, γευσιγνώστης, απόφοιτος Σχολής Οινοχόων και κάτοχος του WSET Diploma με αγάπη για τη γεύση, τα ταξίδια, τη μουσική, τους φίλους και την ευζωΐα γενικότερα. Ιδρυτής της Aegean Wine Selections για την προώθηση και εξαγωγή ελληνικών κρασιών. Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Μαριάμου και έχει ένα γιο.

 

περισσότερα

Facebook comments