ΤΡΥΓΟΣ 2013 - ΚΤΗΜΑ ΣΚΟΥΡΑ, ΑΡΓΟΣ (IΙ) - 12 Σεπτεμβρίου 2013
αναρτήθηκε στις 24/09/2013

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου πρωί αναχωρώ από την Αθήνα για το Άργος και το Κτήμα Σκούρα, με διάθεση …τρύγου! Πάμε να λερωθούμε λοιπόν!...

 

 

Αριστερά προς Άργος, Μυκήνες και ...Κτήμα Σκούρα!   Πυρετός εργασιών στο οινοποιείο...

 

Φτάνοντας στο οινοποιείο διαπίστωσα ότι οι υπεύθυνοι της παραγωγής ήταν ήδη λερωμένοι! Ο Γιώργος Σκούρας πανταχού παρών, με γνώρισε με τους οινολόγους -τη Δήμητρα και το Γιάννη- αλλά και με ολόκληρη την ομάδα: Νώντας, Μάκης, Γιώργος, Ντίνος και οι λοιποί! Μαζί ήταν και τρεις εκκολαπτόμενοι νέοι οινολόγοι που κάνουν εδώ την πρακτική τους, ο –γνωστός σε εμένα- εκ Βουργουνδίας ορμώμενος Γιάννης Παπαδημητρακόπουλος και επίσης η Λίλυ και η Κατιαλένα. Ενώ νόμιζα ότι θα ήταν δύσκολο να καταλάβω το μυστικό της επιτυχίας του Κτήματος, το κατάλαβα μέσα στα 10 πρώτα λεπτά: τρομερό κλίμα, εξαιρετική ατμόσφαιρα! Πρόκειται για μια πολύ αγαπημένη ομάδα από σοβαρούς επαγγελματίες που γνωρίζουν πολύ καλά τη δουλειά τους, είναι σοβαροί με αυτό που κάνουν αλλά δεν χάνουν καμία ευκαιρία για χαβαλέ και πειράγματα. Και φυσικά τα credits πάνε πρώτα σε αυτόν που δίνει το ρυθμό, τον coach της ομάδας Γιώργο Σκούρα τον οποίο όλοι σέβονται σαν αφεντικό αλλά αγαπάνε σα φίλο. Βρισκόμαστε στα μέσα Σεπτεμβρίου και η κύρια ποικιλία σταφυλιού που τρυγιέται τώρα είναι το λατρεμένο Αγιωργίτικο. Μου λέει ο κύριος Σκούρας: «Ξεκινήσαμε νωρίς τον Αύγουστο με Chardonnay και Viognier, μετά πήραμε το Merlot, τώρα έχουμε το Αγιωργίτικο και το Ροδίτη. Μέχρι τον Οκτώβρη θα έχουμε τελειώσει όπως πάντα με το όψιμο Μοσχοφίλερο».

 

Αν ξεφλουδίσεις σταφύλια από μια λευκή και από μια ερυθρή ποικιλία σταφυλιών, θα δεις ότι η ψίχα του σταφυλιού είναι άχρωμη και στις δύο περιπτώσεις. Η διαφορά είναι ότι η φλούδα του ερυθρού έχει χρωστικές ουσίες. Για τους καχύποπτους, μιλάμε για φυσικές χρωστικές, όπως αυτές που έχουν π.χ. και οι φράουλες. Έτσι, όταν θέλουμε να φτιάξουμε ερυθρό κρασί, σπάμε το μαύρο σταφύλι και αφήνουμε τον –άχρωμο αρχικά- χυμό να μουλιάσει με τις φλούδες οι οποίες βάφουν το μούστο. Ανακατεύουμε συχνά χυμό με φλούδες για να βάψει ο μούστος ή αλλιώς να εκχυλιστεί το χρώμα και οι τανίνες. Όσο περισσότερες μέρες κάνουμε εκχύλιση, τόσο πιο έντονο το χρώμα του κρασιού. Αν θέλουμε ροζέ κρασί εκχυλίζουμε μόνο λίγες ώρες, ενώ αν θέλουμε ένα βαθύ πορφυρό κρασί, εκχυλίζουμε περίπου μία εβδομάδα. Χοντρά χοντρά τα λέμε!


Τώρα λοιπόν πάμε σε μια δεξαμενή που η διαδικασία της εκχύλισης ολοκληρώθηκε και θέλουμε να πάρουμε το κόκκινο πλέον κρασί και να στείλουμε τα στέμφυλα στο πιεστήριο για πίεση. Συνδέουμε σωλήνες, ανοίγουμε αντλίες και μετακινούμε το κρασί. Μόλις γίνει αυτό, θα μείνει στον πάτο της δεξαμενής ένας τεράστιος πολτός στεμφύλων τον οποίο πρέπει να βγάλουμε! Όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε από παλιά θα θυμάστε που είχα μπει το 2010 στη δεξαμενή με την τσάπα (γίνεται, οι δεξαμενές ερυθρής οινοποίησης έχουν πόρτα αρκετά μεγάλη για να χωρέσει να μπει μέσα κάποιος) και τσάπιζα με τις ώρες μέχρι να σπρώξω όλο τον σταφυλοπολτό έξω. Εδώ όμως οι κύριοι έχουν βρει ένα άλλο σύστημα! Παίρνουν πίσω κάποιο από το κρασί της δεξαμενής και με ένα έμβολο σαν όπλο, ‘πιστολίζουνε’ την σταφυλομάζα έτσι ώστε να πέσει εύκολα στον κοχλία που θα τη στείλει στο πιεστήριο!

 

 

Αυτή είναι η οινολάσπη από την ερυθρή οινοποίηση η οποία απορρίπτεται. Δείτε χρώμα! Πολύ μπλε ρε παιδάκι μου!   Εδώ ο Νώντας 'πιστολίζει' την σταφυλομάζα με κρασί ώστε να πέσει στον κοχλία και από εκεί να μεταφερθεί στο πιεστήριο.


Σόρυ, πρέπει να διακόψω την μετάδοση γιατί στο μεταξύ ήρθαν σταφύλια! Πάμε να ξεφορτώσουμε. Δύο εργάτες πάνω στο φορτηγό αδειάζουν τα τελάρα ένα-ένα μέσα στον σπαστήρα. Τα άδεια τελάρα τα περνάνε από το πλυντήριο όπου πλένονται με νερό εύκολα και γρήγορα και εγώ με τον Γιάννη τα παραλαμβάνουμε πλυμένα και καθαρρρρά, τα κάνουμε τριάδες και τα στοιβάζουμε σε τέσσερις παλέτες. Μόλις τελειώσουν όλα τα σταφύλια, το κλαρκ ανεβάζει τα πλυμένα τελάρα στο άδειο πλέον φορτηγό για να τα μεταφέρει πάλι στους αμπελώνες, να ξαναγεμίσουν και να μας τα ξαναφέρουν… Ο κύκλος του τρύγου και της ζωής είναι συναρπαστικός!

 

 

Μόλις έφτασε το γεμάτο φορτηγό από τους αμπελώνες...   Εδώ με το Ντίνο, παραλαμβάνουμε τα άδεια τελάρα από το πλυντήριο, πλυμένα και καθαρά.

 

 

Έλα, σε έχω!   Τα άδεια τελάρα πάνε πάλι μέσα στο φορτηγό, τα χρειάζονται οι τρυγητές στο αμπέλι!

 

Το φορτηγό όμως φεύγοντας για τα αμπέλια δεν θα πάρει μόνο τα άδεια τελάρα, αλλά και εμένα! Και επίσης την φωτογραφική μου μηχανή, είδατε που σας σκέφτομαι; Πάμε στο Γυμνό, και συγκεκριμένα στη θέση Καμαρόρεμα, εκεί που καλλιεργείται το Αγιωργίτικο που προορίζεται για τον Μέγα Οίνο. Το τοπίο είναι το αγαπημένο mix της Νεμεάτικης υπαίθρου που με τρελαίνει: ελιές, αμπέλια και κυπαρίσσια! Όσο ανεβαίνουμε ψηλότερα, τόσο πιο εντυπωσιακά τα αμπέλια σε μια περιοχή που –προ Σκούρα- ήταν γεμάτη με καπνό, την επικρατέστερη καλλιέργεια μιας άλλης εποχής. Στο δρόμο περνάμε και από το παλιό, μικρότερο αλλά πανέμορφο οινοποιείο του Κτήματος Σκούρα, όταν η οινοποίηση γινόταν εδώ, στο Γυμνό. Πραγματικά πολύ όμορφο! Στο δε αμπέλι, η υποδειγματική καλλιέργεια του Αγιωργίτικου με κάνει να διαπιστώσω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ιδού κάποιες φωτογραφίες από τον αμπελώνα στο Καμαρόρεμα:

 

 

Σε ένα από τα φορτηγά του Κτήματος, στο δρόμο μας για το Καμαρόρεμα, στο Γυμνό!   Και... ξεκινάμε!

 

 

Είπαμε, ορεινά αμπέλια! Βουαλά.

 

 

Τρυγώντας το αγιωργίτικο που προορίζεται για τον Μέγα Οίνο.  

Και ολίγον τουρισμός...

 

 

Οι άνθρωποι του Κτήματος γεμίζουν υπομονετικά τα καφάσια με σταφύλια.   Το highlight εδώ είναι το έδαφος. Δείτε πέτρα!

 

 

Εδώ το παλιό οινοποιείο του Κτήματος Σκούρα στο Γυμνό.   Και... μόλις φτάσαμε στο νέο οινοποιείο στο Μαλαδρένι, φορτωμένοι με σταφύλια!


Με το που φτάνουμε πίσω στο οινοποιείο με γεμάτο το φορτηγό, ζυγίζουμε το φορτίο και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία: σταφύλια στο σπαστήρα, σταφυλομάζα στη δεξαμενή, τελάρα στο πλυντήριο… Και μετά; Μετά ήρθε η ώρα για φαγητό! Ενώνουμε τα τραπέζια, η ενδεκάδα κάθεται και ξεκινάμε! Χλάπα χλούπα. Μακαρόνια με κιμά και γκρηκ σάλαντ. Ο κύριος Σκούρας με είδε ότι ζοριζόμουνα (πώς το κατάλαβε ότι ήθελα κρασί!) και μου έφερε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί από τη δεξαμενή, Αγιωργίτικο Νεμέα του 2012, το οποίο δεν είχε μπει ακόμα στο βαρέλι.

 

 

Υποδειγματικό σέρβις...   Και η ομάδα φορτίζει τις μπαταρίες της για τη συνέχεια.

 

 

Το παραδέχομαι, εγώ δούλεψα λιγότερο από όλους!...


Η ώρα πέρναγε με φορτηγά και σταφύλια.. Στη συνέχεια μια εξαιρετική εμπειρία μας περίμενε. Ο κ. Σκούρας και η Δήμητρα μας καλούν στο κελάρι μαζί με το Γιάννη για τη δοκιμή του φετινού Merlot, κατευθείαν από τα βαρέλια! Μπαίνουμε στο κελάρι με τον ‘κλέφτη’, τον σωλήνα με τον οποίο τραβάς κρασί από το βαρέλι και δοκιμάζουμε το ίδιο Merlot, από τρία διαφορετικά δρύινα βαρέλια: δύο γαλλικά (από διαφορετικά δάση της Γαλλίας) και ένα αμερικάνικο. Το αμερικάνικο πιο καπνιστό, με πιο γλυκά αρώματα, τα γαλλικά με πιο έντονα τα αρώματα της δρυός. Μια σπάνια εμπειρία για εμάς τα παιδιά της πόλης. Δεν περιγράφω άλλο, αυτά απλά τα ζεις.

 

 

Δοκιμή λευκών κρασιών από τη δεξαμενή.   Με τον κ. Γιώργο Σκούρα και τη Δήμητρα στο κελάρι! Κλέβουμε λίγο Merlot με τον κλέφτη...

 

 

Και δοκιμάζουμε από τρία διαφορετικά βαρέλια, δύο Γαλλικά (από διαφορετικά δάση) και ένα Αμερικάνικο!   Ανταλλαγή εντυπώσεων...


Βράδιασε πλέον. Πόσα πράγματα μάθαμε σήμερα!! Στο επόμενο post μου θα σας μιλήσω για την επόμενη και τελευταία μέρα μου στον τρύγο του Κτήματος Σκούρα. Μείνετε συντονισμένοι!

 

Γρηγόρης Κόντος, DipWSET


Οινογράφος, γευσιγνώστης, απόφοιτος Σχολής Οινοχόων και κάτοχος του WSET Diploma με αγάπη για τη γεύση, τα ταξίδια, τη μουσική, τους φίλους και την ευζωΐα γενικότερα. Ιδρυτής της Aegean Wine Selections για την προώθηση και εξαγωγή ελληνικών κρασιών. Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Μαριάμου και έχει ένα γιο.

 

περισσότερα

Facebook comments